آقاپسر

... غروب بود. من زل زده بودم به پشت دست هاش. هردو وحشت کرده بودیم. بس که نزدیک شده بودیم بهم. بس که معصومیت ریخته بود آن جا، پشت دست ها. بعد ، من با انگشت اشاره ، خطی فرضی و مورب، درست از وسط ساعد تا انگشت کوچک دست راست اش کشیدم و به او گفتم که عمیقا دوستش دارم.

پرده دوم / دویدن در میدان تاریک مین / مصطفی مستور

اشتباه من این بود ....

هر جا رنجیدم ، لبخند زدم ....

فکر کردند درد ندارد ، محکم تر زدند ...

---

یادی از گذشته ...

کلید موفقیت را نمیدانم ؛ اما کلید شکست این است که سعی کنیم همه را راضی نگه داریم

 ( بن رابین) 

جایی خوندم ...

همه اونایی که گریه میکنن ، ضعیف نیستن ... شاید مدت زیادی قوی بودن ...

و عشق را "بهانه ای" کردیم برای نبودن ....

دیروز تولدش بود ... تولد خانوم گلی ...

تولدش مبارک ... 

نمیدونم حکمتت چیه ...

10 سال بچه میخواستن ...

ندادی بهشون ...

هرچی جنین رو تو شرایط آزمایشگاهی کاشتن و به بدن مادرش منتقل کردن سقط شد ...

اینا هیچ ...

بعد که یه نفر رو به عنوان زن حامل پیدا کردن ...

بهشون بچه دادی ...

خوشحال ترین آدمای توی دنیا بودن با اومدن اون کوچولو ...

خودن بگو حکمتت چیه که بعد از 2ماه و نیم "زهرا السادات" شون رو گرفتی ...

اگه به من وفا کنی ...

حاجتمو روا کنی ...

بین تموم عاشقات ...

نذر منو ادا کنی ...

یه کاسه گندم میریزم ...

تا کفترا رو سیر کنم ...

واست میمیرم  اینقدر ...

تا دلتو اسیر کنم ...

به پات میشینم شب و روز ...

تا با تو عمرو پیر کنم ...

گاهی خواستم خدا رو امتحان کنم ...

چنان پس کله ای بهم زده که هنوز دردش رو حس میکنم ولی ...

ولی حال میکنم سر به سرش بذارم ...

آقا اصن دوس دارم خوب ...

هرچند هزینه اولیش بالاس ولی بعدش خود خودش ...

همین خدای بالا سر رو میگما ...

آره همین خودش ...

همچین محبتی بهم میکنه که میارزتم اون هزینه ه ...

بی ربط نویس :

یه جورایی بیکار شدیم ...  

خوش باشید ...